فصل ۳۲: پارامترهای موقعیتی (Positional Parameters)
یکی از قابلیتهای کلیدی که تاکنون در اسکریپتهای ما بهآن پرداخته نشده بود، توانایی دریافت و پردازش گزینهها (Options) و آرگومانهای (Arguments) ورودی از طریق خط فرمان است. در این فصل، مکانیزمهای داخلی پوسته را بررسی خواهیم کرد که به برنامههای ما اجازه میدهد به محتوای درج شده در خط فرمان دسترسی مستقیم داشته باشند.
دسترسی به محتوای خط فرمان #
پوسته مجموعهای از متغیرهای ویژه را در اختیار ما قرار میدهد که تحت عنوان پارامترهای موقعیتی
شناخته میشوند. این متغیرها کلمات مجزای موجود در خط فرمان را بر اساس جایگاه عددی آنها نگاشت
میکنند. نامگذاری این پارامترها از $0 آغاز شده و تا $9 ادامه
مییابد. نحوه تخصیص این متغیرها را میتوان با اسکریپت زیر نمایش داد:
#!/bin/bash
# posit-param: script to view command line parameters
echo "
\$0 = $0
\$1 = $1
\$2 = $2
\$3 = $3
\$4 = $4
\$5 = $5
\$6 = $6
\$7 = $7
\$8 = $8
\$9 = $9
"
این اسکریپت ساده، مقادیر ذخیرهشده در متغیرهای $0 تا $9 را چاپ
میکند. چنانچه اسکریپت بدون هیچ آرگومان ورودی اجرا شود، خروجی به شرح زیر خواهد بود:
[me@linuxbox ~]$ posit-param
$0 = /home/me/bin/posit-param
$1 =
$2 =
$3 =
$4 =
$5 =
$6 =
$7 =
$8 =
$9 =
حتی در صورت عدم ارائه آرگومان، متغیر $0 همواره حاوی نخستین عبارت درج شده در خط
فرمان است که همان مسیر (Path) فایل اجرایی اسکریپت میباشد. با ارسال آرگومانهای ورودی، نتایج
بهصورت زیر تغییر میکند:
[me@linuxbox ~]$ posit-param a b c d
$0 = /home/me/bin/posit-param
$1 = a
$2 = b
$3 = c
$4 = d
$5 =
$6 =
$7 =
$8 =
$9 =
${10}، ${55} یا
${211}.
شمارش تعداد آرگومانهای ورودی #
پوسته Bash علاوه بر نگاشت موقعیتی، متغیر ویژهای به نام $# را در اختیار
توسعهدهنده قرار میدهد که وظیفه آن ذخیرهسازی تعداد کل آرگومانهای ارسالی در خط فرمان است:
#!/bin/bash
# posit-param: script to view command line parameters
echo "
Number of arguments: $#
\$0 = $0
\$1 = $1
\$2 = $2
\$3 = $3
\$4 = $4
\$5 = $5
\$6 = $6
\$7 = $7
\$8 = $8
\$9 = $9
"
هنگام اجرای اسکریپت با آرگومانهای نمونه، خروجی به شکل زیر تولید میشود:
[me@linuxbox ~]$ posit-param a b c d
Number of arguments: 4
$0 = /home/me/bin/posit-param
$1 = a
$2 = b
$3 = c
$4 = d
$5 =
$6 =
$7 =
$8 =
$9 =
در این مثال، مقدار متغیر $# برابر با ۴ است، چرا که چهار آرگومان (a، b، c، d) پس
از نام اسکریپت درج شدهاند. توجه داشته باشید که خودِ نام اسکریپت ($0) در شمارش
تعداد آرگومانها توسط $# لحاظ نمیشود. این متغیر ابزاری حیاتی برای بررسی صحت
ورودیها و اطمینان از دریافت تعداد کافی پارامترها پیش از اجرای بدنه اصلی برنامه است.
دستور shift: مدیریت و پردازش آرگومانهای حجیم #
در سناریوهایی که تعداد آرگومانهای ورودی به اسکریپت بسیار زیاد است، دسترسی مستقیم به تکتک پارامترها دشوار میشود. برای مثال، در دستور زیر:
[me@linuxbox ~]$ posit-param *
Number of arguments: 82
$0 = /home/me/bin/posit-param
$1 = addresses.ldif
$2 = bin
$3 = bookmarks.html
$4 = debian-500-i386-netinst.iso
$5 = debian-500-i386-netinst.jigdo
$6 = debian-500-i386-netinst.template
$7 = debian-cd_info.tar.gz
$8 = Desktop
$9 = dirlist-bin.txt
در این محیط نمونه، نویسه جانشین (Wildcard) * به ۸۲ آرگومان مجزا بسط یافته است.
برای پردازش این حجم از داده، پوسته Bash مکانیزمی تحت عنوان دستور shift را ارائه
میدهد. با هر بار اجرای این دستور، تمامی پارامترهای موقعیتی یک گام به سمت پایین انتقال مییابند؛
بدین معنا که مقدار موجود در $2 به $1 منتقل شده، $3
جایگزین $2 میشود و این روند تا انتها ادامه مییابد (لازم به ذکر است که
$0 تحت تأثیر این دستور قرار نمیگیرد).
با استفاده از این تکنیک، میتوان کل آرگومانها را تنها با ارجاع به پارامتر $1 پردازش کرد:
#!/bin/bash
# posit-param2: script to display all arguments
count=1
while [[ $# -gt 0 ]]; do
echo "Argument $count = $1"
count=$((count + 1))
shift
done
در اسکریپت posit-param2 فوق، یک حلقه while ایجاد شده است که تا زمان
وجود حداقل یک آرگومان در صف (بررسی شرط $# -gt 0) به کار خود ادامه میدهد. در هر
تکرار، آرگومان جاری (که همواره در $1 قرار دارد) نمایش داده میشود، متغیر
count برای پیگیری شمارش افزایش یافته و در نهایت با دستور shift،
آرگومان بعدی جایگزین مقدار قبلی در $1 میگردد. همچنین مقدار متغیر
$# (تعداد کل آرگومانها) پس از هر shift یک واحد کاهش مییابد.
خروجی اجرای برنامه به صورت زیر خواهد بود:
[me@linuxbox ~]$ posit-param2 a b c d
Argument 1 = a
Argument 2 = b
Argument 3 = c
Argument 4 = d
این روش، راهکاری بهینه برای پیمایش در لیستهای طولانی از پارامترهاست، بدون آنکه نیاز باشد به صورت دستی نام پارامترهای موقعیتی را تغییر دهیم.
کاربردهای مقدماتی #
حتی بدون بهرهگیری از دستور shift، میتوان برنامههای کاربردی مؤثری با استفاده از
پارامترهای موقعیتی طراحی کرد. به عنوان نمونه، اسکریپت زیر برای استخراج و نمایش اطلاعات فنی یک
فایل تدوین شده است:
#!/bin/bash
# file-info: simple file information program
PROGNAME="$(basename "$0")"
if [[ -e "$1" ]]; then
echo -e "\nFile Type:"
file "$1"
echo -e "\nFile Status:"
stat "$1"
else
echo "$PROGNAME: usage: $PROGNAME file" >&2
exit 1
fi
این برنامه نوع فایل (با استفاده از ابزار file) و وضعیت فایل (با دستور
stat) را برای ورودی مشخصشده نمایش میدهد. یکی از نکات حائز اهمیت در این اسکریپت،
تعریف متغیر PROGNAME است. این متغیر خروجی دستور basename "$0" را در
خود ذخیره میکند.
دستور basename وظیفه دارد پیشوند مسیر (Path) را حذف کرده و تنها نام اصلی فایل را
باقی بگذارد. در اینجا، این دستور بخش ابتدایی مسیر کامل ذخیرهشده در پارامتر $0 را
حذف میکند تا فقط نام خودِ اسکریپت به دست آید. استفاده از این تکنیک در پیامهای راهنما (Usage
Messages) بسیار هوشمندانه است؛ چرا که اگر نام فایل اسکریپت تغییر کند، پیامهای خطا و راهنما
بهصورت خودکار با نام جدید بهروزرسانی میشوند و نیازی به تغییر دستی کد نخواهد بود.
پارامترهای موقعیتی در توابع پوسته #
همانگونه که پارامترهای موقعیتی برای انتقال آرگومانها به اسکریپتهای پوسته به کار میروند،
میتوان از آنها برای ارسال ورودی به توابع (Functions) نیز استفاده کرد. برای درک بهتر این
موضوع، اسکریپت file_info را به یک تابع بازنویسی میکنیم:
file_info () {
# file_info: function to display file information
if [[ -e "$1" ]]; then
echo -e "\nFile Type:"
file "$1"
echo -e "\nFile Status:"
stat "$1"
else
echo "$FUNCNAME: usage: $FUNCNAME file" >&2
return 1
fi
}
در این ساختار، چنانچه اسکریپت اصلی تابع file_info را با یک نام فایل فراخوانی
کند، آن آرگومان مستقیماً به پارامتر $1 در دامنه (Scope) تابع منتقل میشود. این
قابلیت امکان طراحی توابع ماژولار و قابل استفاده مجدد را فراهم میسازد که نه تنها در
اسکریپتهای پیچیده، بلکه در فایل پیکربندی .bashrc برای استفاده در خط فرمان نیز
بسیار سودمند است.
نکته حائز اهمیت، جایگزینی متغیر PROGNAME با متغیر سیستمی $FUNCNAME
است. پوسته به صورت خودکار مقدار این متغیر را با نام تابع در حال اجرا بهروزرسانی میکند. باید
توجه داشت که در داخل یک تابع، متغیر $0 همچنان حاوی نام یا مسیر خودِ اسکریپت اصلی
است و برخلاف انتظار، نام تابع را برنمیگرداند؛ لذا برای اشاره به نام تابع در پیامهای خطا یا
راهنما، استفاده از $FUNCNAME الزامی است.
مدیریت یکپارچه پارامترهای موقعیتی #
در برخی سناریوها، مدیریت گروهی تمامی پارامترهای موقعیتی ضرورت مییابد؛ برای نمونه، هنگام نگارش یک اسکریپت واسط (Wrapper)، این ضرورت به خوبی احساس میگردد. اسکریپتهای واسط، توابع یا اسکریپتهایی هستند که فراخوانی برنامههای دیگر را تسهیل میکنند؛ بدین صورت که مجموعهای از گزینههای پیچیده را پردازش کرده و سپس فهرست آرگومانها را به برنامه اصلی (سطح پایینتر) ارجاع میدهند.
پوسته برای این هدف، دو پارامتر ویژه ارائه میدهد. هر دو متغیر به فهرست کامل پارامترهای موقعیتی بسط مییابند، اما تفاوتهای عملکردی ظریفی دارند که در جدول ۱-۳۲ تشریح شده است:
جدول ۱-۳۲: پارامترهای ویژه $* و $@
| پارامتر | شرح عملکرد |
|---|---|
$* |
به تمامی پارامترها از $1 به بعد بسط مییابد. اگر در میان دابلکوتیشن ("$*") قرار گیرد، کل پارامترها به یک رشته واحد تبدیل میشوند که با اولین کاراکتر متغیر IFS (معمولاً فاصله) از هم جدا شدهاند. |
$@ |
به تمامی پارامترها از $1 به بعد بسط مییابد. اگر در میان دابلکوتیشن ("$@") قرار گیرد، هر پارامتر به عنوان یک واژه مجزا حفظ میشود؛ بهگونهای که مرز میان آرگومانها (حتی آرگومانهای حاوی فاصله) در خروجی باقی میماند. |
اسکریپت زیر رفتار عملی این پارامترهای ویژه را به تصویر میکشد:
#!/bin/bash
# posit-params3: script to demonstrate $* and $@
print_params () {
echo "\$1 = $1"
echo "\$2 = $2"
echo "\$3 = $3"
echo "\$4 = $4"
}
pass_params () {
echo -e "\n" '$* :'; print_params $*
echo -e "\n" '"$*" :'; print_params "$*"
echo -e "\n" '$@ :'; print_params $@
echo -e "\n" '"$@" :'; print_params "$@"
}
pass_params "word" "words with spaces"
در این برنامه، دو آرگومان مجزا شامل یک واژه ساده (word) و یک عبارت حاوی فاصله (words with
spaces) را ایجاد کرده و به تابع pass_params ارسال میکنیم. این تابع نیز ورودیها
را با استفاده از چهار الگوی ممکن (ترکیب $* و $@ با کوتیشن و بدون
آن) به تابع print_params منتقل میکند. خروجی حاصل، تفاوتهای ساختاری این الگوها
را آشکار میسازد:
[me@linuxbox ~]$ posit-param3
$* :
$1 = word
$2 = words
$3 = with
$4 = spaces
"$*" :
$1 = word words with spaces
$2 =
$3 =
$4 =
$@ :
$1 = word
$2 = words
$3 = with
$4 = spaces
"$@" :
$1 = word
$2 = words with spaces
$3 =
$4 =
تحلیل نهایی آرگومانهای ورودی نشان میدهد که در سناریوی مفروض، هر دو حالت $* و
$@ (در وضعیت بدون کوتیشن) خروجی را به چهار بخش مجزا میشکنند:
word words with spaces
در مقابل، عبارت "$*" یک خروجی رشتهای واحد و ادغامیافته تولید میکند:
"word words with spaces"
اما ساختار "$@" خروجی را دقیقاً در قالب دو بخش مجزا حفظ میکند که با منطق
ورودیهای اولیه ما انطباق کامل دارد:
"word" "words with spaces"
دستاورد فنی این بررسی آن است که علیرغم وجود چهار روش مختلف در پوسته برای فراخوانی فهرست
پارامترهای موقعیتی، الگوی "$@" در قریب به اتفاق موقعیتها کارآمدترین انتخاب
محسوب میشود؛ چرا که این ساختار «تمامیت» (Integrity) و مرزبندی هر پارامتر را بهدقت حفظ
میکند. برای تضمین پایداری و امنیت اسکریپت، همواره باید استفاده از این الگو را در اولویت قرار
داد، مگر آنکه ضرورت فنی خاصی برای بهرهگیری از سایر روشها وجود داشته باشد.
پیادهسازی پردازش آرگومانها در پروژههای عملی #
پس از وقفهای کوتاه، توسعه برنامهی sys_info_page را که آخرین بار در فصل ۲۷
بررسی شد، از سر میگیریم. در این مرحله، قصد داریم قابلیت پذیرش گزینههای خط فرمان (Command
Line Options) را به اسکریپت اضافه کنیم. این قابلیتها شامل موارد زیر است:
-
تعیین فایل خروجی: امکان مشخص کردن نام فایل برای ذخیرهی نتایج با استفاده
از گزینهی
-f fileیا--file file. -
حالت تعاملی (Interactive): دریافت نام فایل از کاربر و بررسی وجود قبلی آن.
در صورت وجود فایل، پیش از بازنویسی (Overwrite)، تأییدیه کاربر دریافت میشود. این حالت با
-iیا--interactiveفعال میشود. -
راهنمای کاربری: نمایش پیام راهنما در صورت استفاده از گزینهی
-hیا--help.
ساختار کد زیر، منطق پردازش این گزینهها را پیادهسازی میکند:
usage () {
echo "$PROGNAME: usage: $PROGNAME [-f file | -i]"
return
}
# process command line options
interactive=
filename=
while [[ -n "$1" ]]; do
case "$1" in
-f | --file) shift
filename="$1"
;;
-i | --interactive) interactive=1
;;
-h | --help) usage
exit
;;
*) usage >&2
exit 1
;;
esac
shift
done
در گام نخست، تابعی تحت عنوان usage تعریف شده است که وظیفهی نمایش دستورالعمل
استفاده از برنامه را در هنگام بروز خطا یا درخواست کاربر بر عهده دارد.
سپس، فرآیند پردازش گزینهها آغاز میگردد. در این بخش، از یک حلقهی while استفاده
شده است که تا زمان وجود پارامتر در پارامتر موقعیتی $1 (شرط -n "$1")
به پیمایش ادامه میدهد. ساختار case وظیفهی تشخیص الگوهای ورودی را بر عهده دارد.
نکتهی فنی حائز اهمیت، استفاده از دستور shift در انتهای حلقه است؛ این عمل باعث
میشود در هر تکرار، تمامی پارامترها یک گام به جلو حرکت کنند تا در نهایت با اتمام آرگومانها،
حلقه خاتمه یابد. همچنین در گزینهی -f، یک shift اضافی تعبیه شده تا
مقدارِ پس از گزینه (نام فایل) بلافاصله خوانده و در متغیر filename ذخیره شود.
درون بدنه حلقه، از ساختار شرطی case برای ارزیابی پارامتر موقعیتی جاری استفاده شده
است تا انطباق آن با گزینههای مجاز بررسی شود. در صورت احراز تطبیق، عملیات متناظر اجرا
میگردد؛ در غیر این صورت، چنانچه ورودی با هیچیک از الگوهای تعریفشده سازگار نباشد، تابع راهنما
فراخوانی شده و اسکریپت با وضعیت خروج (Exit Status) خاتمه مییابد.
مدیریت گزینهی -f (یا معادل آن --file) مکانیزم قابلتوجهی دارد. به
محض شناسایی این گزینه، یک دستور shift ثانویه اجرا میشود. این عمل باعث میگردد تا
پارامتر موقعیتی $1 که پیشتر حاوی خودِ گزینه (مانند -f) بود،
بلافاصله با مقدارِ بعدی موجود در خط فرمان (یعنی نام فایل مورد نظر) جایگزین شود. بدین ترتیب،
اسکریپت میتواند مقدارِ آرگومانِ متصل به گزینه را استخراج و در متغیر مربوطه ذخیره کند.
دستور داخلی getopts #
الگوی پیشین که برای تجزیه (Parsing) پارامترهای موقعیتی طراحی شد، راهکاری منعطف و کارآمد است،
اما تنها روش موجود نیست. پوسته Bash از یک دستور داخلی (Built-in) به نام getopts
بهره میبرد که فرآیند پردازش گزینهها را استانداردسازی میکند. توجه داشته باشید که این دستور
نباید با ابزار خارجی getopt اشتباه گرفته شود.
در هر بار فراخوانی getopts (که عموماً در یک حلقه تکرار انجام میپذیرد)، این دستور
گزینه جاری را در یک متغیر مشخص قرار داده و متغیر محیطی OPTIND را برای اشاره به
پارامتر موقعیتی بعدی بهروزرسانی میکند. چنانچه گزینهای مستلزم دریافت یک آرگومان باشد، آن
مقدار بهطور خودکار در متغیر OPTARG ذخیره میشود.
نحو (Syntax) کلی دستور getopts به شرح زیر است:
getopts optstring var [arg ...]
آرگومان optstring رشتهای است که حروف مجاز برای گزینهها را تعیین میکند. شایان
ذکر است که getopts بهصورت بومی از گزینههای طولانی (Long-format) پشتیبانی
نمیکند. علاوه بر این، درج نویسه : پس از نام هر گزینه، بیانگر آن است که آن گزینه
نیاز به یک آرگومان ورودی دارد. در حالی که getopts صرفاً از گزینههای تکنویسهای
پشتیبانی میکند، اما قابلیت پردازش گزینههای زنجیرهای (مانند ls -la) را بدون
نیاز به خطتیرههای مجزا فراهم میسازد.
اگر رشته optstring با نویسه : آغاز شود، getopts در
حالت «بیصدا» (Silent Mode) عمل کرده و از نمایش پیامهای خطای پیشفرض در مواجهه با گزینههای
غیرمجاز یا فقدان آرگومان خودداری میکند.
متغیر var در هر تکرار حلقه، حرف گزینهٔ جاری را به عنوان یک نام دریافت و در خود
ذخیره میکند. getopts بهطور پیشفرض پارامترهای موقعیتی را پردازش میکند، اما
میتواند هر لیست آرگومان دیگری را که پس از نام متغیر ذکر شود نیز ارزیابی نماید. این دستور تا
زمانی که آرگومانی برای پردازش در صف موجود باشد، وضعیت خروج (Exit Status) موفقیتآمیز
بازمیگرداند.
ممکن است در نگاه نخست، این ساختار پیچیده به نظر برسد، اما با مشاهده عملکرد آن در یک سناریوی
واقعی، سادگی آن آشکار میشود. در ادامه، نسخهای بازنویسیشده از اسکریپت قبلی را با بهرهگیری
از دستور getopts مشاهده میکنید:
#!/bin/bash
# getopts-test: process command line options using getopts
PROGNAME="$(basename "$0")"
interactive=
filename=
usage () {
echo "$PROGNAME: usage: $PROGNAME [-f file | -i]"
return
}
while getopts :f:ih opt; do
case "$opt" in
f) filename="$OPTARG" ;;
i) interactive=1 ;;
h) usage ;;
\?) echo "option '$OPTARG' invalid" ;;
:) echo "option '$OPTARG' missing argument" ;;
esac
done
echo "interactive = '$interactive' filename = '$filename'"
در تحلیل دقیقتر این کد، پس از تعریف متغیرهای اولیه و تابع راهنما، به بخش اصلی یعنی حلقه
while و دستور getopts میرسیم. رشته گزینههای ما (optstring) با یک
: آغاز شده است تا پیامهای خطای سیستمی غیرفعال شوند. پس از آن، حروف گزینهها
فهرست شدهاند؛ از آنجا که گزینه f مستلزم دریافت یک آرگومان (نام فایل) است،
بلافاصله پس از آن یک : قرار گرفته است. در نهایت، متغیری به نام opt
برای ذخیرهی گزینه جاری تعیین شده است.
درون بدنه حلقه، از ساختار case برای پردازش خروجی متغیر opt استفاده
میکنیم. در اینجا دو الگوی ویژه در انتهای عبارت case حائز اهمیت هستند:
الگوی \? زمانی فراخوانی میشود که کاربری گزینهای خارج از لیست مجاز وارد کند.
توجه داشته باشید که نویسه علامت سؤال باید با یک بکاسلش (\) گریز داده شود تا
پوسته آن را به عنوان یک نویسه جانشین (Wildcard) تفسیر نکند.
الگوی : نیز زمانی فعال میشود که گزینهای (مانند f) بدون آرگومانِ
الزامی خود رها شده باشد. در هر دوی این وضعیتهای خطا، getopts حرف گزینه مورد نظر
را در متغیر سیستمی OPTARG قرار میدهد تا بتوان گزارش دقیقتری به کاربر ارائه داد.
بیایید عملکرد این نسخه نمایشی را در سناریوهای مختلف بررسی کنیم:
[me@linuxbox ~]$ getopts-test
interactive = '' filename = ''
[me@linuxbox ~]$ getopts-test -i
interactive = '1' filename = ''
[me@linuxbox ~]$ getopts-test -f foo.html
interactive = '' filename = 'foo.html'
[me@linuxbox ~]$ getopts-test -if foo.html
interactive = '1' filename = 'foo.html'
[me@linuxbox ~]$ getopts-test -i -f foo.html
interactive = '1' filename = 'foo.html'
[me@linuxbox ~]$ getopts-test -a
option 'a' invalid
interactive = '' filename = ''
[me@linuxbox ~]$ getopts-test -f
option 'f' missing argument
interactive = '' filename = ''
در نهایت، پرسش این است که کدام رویکرد ارجحیت دارد: ترکیب while / shift یا استفاده
از getopts؟ انتخاب میان این دو روش کاملاً به نیازمندیهای پروژه بستگی دارد. رویکرد
while / shift بالاترین سطح کنترل را در اختیار برنامهنویس قرار میدهد (بهویژه
برای پیادهسازی گزینههای طولانی یا Long-format بهصورت دستی). در مقابل، ابزار
getopts علاوه بر کاهش حجم کدنویسی، بهصورت بومی از نگارش زنجیرهای گزینهها (ارائه
چند گزینه تنها با یک خط تیره) پشتیبانی میکند که مطابق با استانداردهای رایج یونیکس است.
پیادهسازی حالت تعاملی (Interactive Mode) #
با تکیه بر منطق پارامترهای موقعیتی که پیشتر تدوین شد، اکنون به پیادهسازی مکانیزم تعاملی برنامه میپردازیم:
# interactive mode
if [[ -n "$interactive" ]]; then
while true; do
read -r -p "Enter name of output file: " filename
if [[ -e "$filename" ]]; then
read -r -p "'$filename' exists. Overwrite? [y/n/q] > "
case "$REPLY" in
Y|y) break
;;
Q|q) echo "Program terminated."
exit
;;
*) continue
;;
esac
elif [[ -z "$filename" ]]; then
continue
else
break
fi
done
fi
در این بخش از کد، چنانچه متغیر interactive مقداردهی شده باشد، یک حلقه تکرار
بینهایت (while true) آغاز میگردد. وظیفه این حلقه، دریافت نام فایل خروجی و
ارزیابی وضعیت وجود آن در سیستم فایل است. در صورتی که فایلی با همان نام از پیش موجود باشد،
اسکریپت با توقف در این مرحله از کاربر میخواهد میان بازنویسی (Overwrite)، انتخاب نامی دیگر یا
خروج کامل از برنامه، یک گزینه را برگزیند.
اگر کاربر موافقت خود را برای بازنویسی اعلام کند، دستور break اجرا شده و فرآیند
تکرار خاتمه مییابد تا برنامه به مراحل بعدی هدایت شود. شایان ذکر است که ساختار
case بهگونهای طراحی شده که صرفاً انتخابهای صریح جهت بازنویسی یا خروج را
پردازش کند؛ لذا هرگونه ورودی غیرمرتبط دیگر منجر به اجرای دستور continue شده و
کاربر را مجدداً به ابتدای پرسش بازمیگرداند تا نام فایل معتبری ارائه دهد.
هدایت خروجی به فایل #
بهمنظور پیادهسازی قابلیت تعیین فایل خروجی، در گام نخست لازم است منطق تولید کدهای HTML را در قالب یک تابع پوسته (Shell Function) بازتعریف کنیم. این رویکرد ماژولار، انعطافپذیری لازم برای مدیریت مقصدهای مختلف خروجی را فراهم میسازد:
write_html_page () {
cat << _EOF_
<html>
<head>
<title>$TITLE</title>
</head>
<body>
<h1>$TITLE</h1>
<p>$TIMESTAMP</p>
$(report_uptime)
$(report_disk_space)
$(report_home_space)
</body>
</html>
_EOF_
return
}
# output html page
if [[ -n "$filename" ]]; then
if touch "$filename" && [[ -f "$filename" ]]; then
write_html_page > "$filename"
else
echo "$PROGNAME: Cannot write file '$filename'" >&2
exit 1
fi
else
write_html_page
fi
منطق مدیریت گزینه -f در انتهای قطعهکد فوق پیادهسازی شده است. در این بخش، ابتدا
وجود نام فایل بررسی شده و سپس قابلیت نوشتن (Writability) در آن مورد ارزیابی قرار میگیرد.
استفاده از دستور touch پیش از بررسی نوع فایل، یک تکنیک هوشمندانه برای پوشش دو
سناریوی خطا است: نخست، نامعتبر بودن مسیر فایل (که منجر به شکست دستور touch
میشود) و دوم، حصول اطمینان از اینکه فایل موجود حتماً از نوع «فایل معمولی» (Regular File) است
و نه یک دایرکتوری یا فایل سیستمی خاص.
همانطور که ملاحظه میشود، تابع write_html_page وظیفه تولید محتوا را بر عهده
دارد. خروجی این تابع بسته به وضعیت متغیر filename، یا به خروجی استاندارد (stdout)
ارسال میگردد و یا به سمت فایل تعیینشده هدایت (Redirection) میشود. تبدیل این فرآیند به یک
تابع، از تکرار بیهوده کد (Code Duplication) جلوگیری کرده و نگهداری اسکریپت را تسهیل میکند.
جمعبندی #
با بهرهگیری از پارامترهای موقعیتی (Positional Parameters)، اکنون توانمندی لازم برای نگارش
اسکریپتهای کاربردی و حرفهای فراهم شده است. این قابلیت در وظایف ساده و تکرارپذیر، امکان طراحی
توابع کارآمدی را فراهم میسازد که میتوان آنها را جهت دسترسی سریع در فایل پیکربندی
.bashrc گنجاند.
برنامه sys_info_page اکنون از نظر ساختار فنی و پیچیدگی عملیاتی به بلوغ رسیده است.
در ادامه، کد منبع (Source Code) کامل این برنامه را مشاهده میکنید که تمامی بهبودهای اخیر در آن
لحاظ شده است:
#!/bin/bash
# sys_info_page: program to output a system information page
PROGNAME="$(basename "$0")"
TITLE="System Information Report For $HOSTNAME"
CURRENT_TIME="$(date +"%x %r %Z")"
TIMESTAMP="Generated $CURRENT_TIME, by $USER"
report_uptime () {
cat << _EOF_
<h2>System Uptime</h2>
<pre>$(uptime)</pre>
_EOF_
return
}
report_disk_space () {
cat << _EOF_
<h2>Disk Space Utilization</h2>
<pre>$(df -h)</pre>
_EOF_
return
}
report_home_space () {
if [[ "$(id -u)" -eq 0 ]]; then
cat << _EOF_
<h2>Home Space Utilization (All Users)</h2>
<pre>$(du -sh /home/*)</pre>
_EOF_
else
cat << _EOF_
<h2>Home Space Utilization ($USER)</h2>
<pre>$(du -sh "$HOME")</pre>
_EOF_
fi
return
}
usage () {
echo "$PROGNAME: usage: $PROGNAME [-f file | -i]"
return
}
write_html_page () {
cat << _EOF_
<html>
<head>
<title>$TITLE</title>
</head>
<body>
<h1>$TITLE</h1>
<p>$TIMESTAMP</p>
$(report_uptime)
$(report_disk_space)
$(report_home_space)
</body>
</html>
_EOF_
return
}
# process command line options
interactive=
filename=
while [[ -n "$1" ]]; do
case "$1" in
-f | --file) shift
filename="$1"
;;
-i | --interactive) interactive=1
;;
-h | --help) usage
exit
;;
*) usage >&2
exit 1
;;
esac
shift
done
# interactive mode
if [[ -n "$interactive" ]]; then
while true; do
read -r -p "Enter name of output file: " filename
if [[ -e "$filename" ]]; then
read -r -p "'$filename' exists. Overwrite? [y/n/q] > "
case "$REPLY" in
Y|y) break
;;
Q|q) echo "Program terminated."
exit
;;
*) continue
;;
esac
elif [[ -z "$filename" ]]; then
continue
else
break
fi
done
fi
# output html page
if [[ -n "$filename" ]]; then
if touch "$filename" && [[ -f "$filename" ]]; then
write_html_page > "$filename"
else
echo "$PROGNAME: Cannot write file '$filename'" >&2
exit 1
fi
else
write_html_page
fi
توسعه این اسکریپت در همینجا متوقف نمیشود؛ هنوز جنبههای مختلفی برای بهینهسازی و ارتقای امنیت کد وجود دارد که در گامهای آتی بررسی خواهند شد.
منابع مطالعه تکمیلی #
راهنمای مرجع Bash مقالهای پیرامون پارامترهای ویژه (special parameters)، از جمله
$* و $@ دارد: